Jasper van Vugt

‘Heeft de muziekjournalistiek een toekomst?’

Onder die lekker dik aangezette titel vond afgelopen vrijdag een panel plaats op het Noorderslag festival. Naast Gijsbert Kamer, Atze de Vrieze en Coen Schilderman had ook ik zitting in het panel, dat gepresenteerd werd door Niels Aalberts. Het was de eerste keer dat ik plaats had in een panel op het belangrijkste festival voor de Nederlandse muziekindustrie (al had ik er de dag ervoor mijn debuut gemaakt als presentator) en ik voelde me dan ook gevleid dat ik er namens OOR mocht zitten.

Het betekende een uurtje dat veel te snel voorbij was, zo bleek al snel. Ik zat weggedrukt in het hoekje van de veel te kleine Rode Zaal (verschillende mensen konden niet binnenkomen), tussen het raam en Coen. We deelden samen één microfoon, waar Gijsbert en Atze er zelf ieder een hadden. Niels stond naast Gijsbert, waardoor het soms lastig was voor Coen of voor mij om ook iets toe te voegen. Niels hield de vaart (én de humor) er goed in, waardoor sommige onderwerpen niet verder uitgediept konden worden. Het leverde wel een van de leukste panels van het weekend op, zo werd me van verschillende kanten verzekerd, en niet alleen door de vele kennissen, concullega’s (maar en van OOR alleen mijn gewaardeerde freelance-collega’s Alex en Jacob Haagsma) en vrienden in het publiek.

Tot een echt eenduidig antwoord kwam het niet, al waren Atze, Gijsbert en ik (de betaalde muziekjournalisten in het panel, kortom) er van overtuigd dat de muziekjournalistiek zal blijven bestaan. De interesse in muziek, de beleving en het consumeren neemt immers nog steeds toe en ook het aanbod wordt dankzij makkelijke en goedkope opname- en distributiemogelijkheden steeds groter. Het is m.i. meer de vraag hoe de muziekjournalistiek van 2021 er uit zal zien.

Dienke Keizer van Radio 1 programma Lunch! vroeg muziekliefhebbers op welke wijze ze op nieuwe muziek worden gewezen. Ze was ook aanwezig bij het panel en vroeg me of ik maandag live in de uitzending wilde komen praten over de resultaten van haar steekproef. Is de muziekjournalistiek niet ten dode opgeschreven, nu men nieuwe muziek leert kennen via sociale media en bloggers gratis stukken over muziek schrijven? Het leverde een leuk interview op met een presentator die goed voorbereid was. Je kunt het fragment hier terugluisteren, mocht je de live-uitzending gemist hebben: Sociale Media en Muziekjournalistiek

Foto: Sarah Oranje

Afgelopen maandag was Case Mayfield te gast in mijn wekelijkse radioshow bij het fijne Radio Mortale. Ik heb bijna elke week opkomend Nederlands talent in de studio voor een interview en een live-sessie, vaak met heel leuk resultaat. Omdat het lokale omroep is kunnen we bands relatief veel aandacht schenken en langer met ze praten dan één minuut. Bovendien is het op een goede tijd en niet midden in de nacht, zoals bij veel andere radioprogramma’s die Nederlands talent aandacht schenken. Dat zorgt er voor dat bands zich erg thuis voelen bij Mortale. Er gaat bijna geen week voorbij dat we te horen krijgen dat het zo gezellig en leuk was. Het resultaat van de live-sessies kun je zien op ons speciale YouTube-kanaal, want ik film deze sessies altijd.

De sessie met Case was echter een speciale. Vorig jaar deed de inmiddels 23-jarige singer-songwriter mee aan Mooie Noten, de singer-songwritercompetitie voor beginnende muzikanten. Ik zat in de jury. Bij zijn optreden in de voorronde was ik niet overtuigd van zijn kunsten. Wat ik precies in mijn juryrapport schreef weet ik niet meer, wel dat ik dankbaar was dat de twee andere juryleden wel overtuigd waren van zijn kunnen. Bij de volgende ronde kwam ik namelijk tot inkeer en raakte onder de indruk van de Volendamse Amsterdammer.

Het was dat hij het op moest nemen tegen de grandioze Lake Montgomery die nét even wat verder was in haar muzikale ontwikkeling, anders had hij gewonnen. Nu werd hij tweede, ook geen schande. Omdat inmiddels heel Mortale onder de indruk was van zijn kunsten vroegen we hem een paar maanden later te komen spelen bij de live-avond die Radio Mortale om de twee maanden organiseert. Dat deed hij. Helaas kwam hij niet helemaal uit de verf en kwetterde het binnenstromende publiek vaak boven zijn liedjes uit. Risico van het vak.

Zijn muziek is namelijk zo breekbaar dat absolute aandacht vereist is. Na afloop van dat optreden heb ik anderhalf uur met hem gesproken en hem een klein duwtje in de goede richting gegeven. Zoals bij zoveel beginnende muzikanten dacht hij dat het hele gebeuren om de muziek heen een ondoordringbaar gebeuren was. Uit ervaring weet ik dat als je een en ander uitlegt ze door de bomen het bos opeens wel zien. Dat gold ook voor Case. In ruil voor appeltaart speelde hij overal in Amsterdam, werd geselecteerd voor de Popronde en speelde overal en nergens, kwam door de voorrondes van de Grote Prijs en dook met Ro Halfhide de studio in voor een EP. Die is er nu.

Case Mayfield, getekend door Henk Langeveld

Het is een prachtig mini-album geworden zonder ook maar een minder liedje. Precies zoals het hoort, kortom. Bij Mortale waren we best wel een beetje trots op hem; wat wij in hem hoorden maakte hij nu waar. Je kunt hier zelf oordelen.

Twee weken terug presenteerde hij de EP in het fijne Pakhuis Wilhelmina. Talloze vrienden, fans en familie waren langsgekomen. Zelf moest ik, in verband met de Muzikantendag waar ik moest werken, verstek laten gaan. De presentatie was een groot succes, vertelde Mayfield tijdens het interview bij Mortale: “Na afloop was ik enorm dankbaar. Ik wilde iedereen bedanken. Niet vanaf het podium, maar ze omhelzen en knuffelen.”

Met de reacties die zijn muziek teweeg kan brengen moet hij nog weleens wennen. “Ik heb weleens volwassen mannen die tijdens mijn optreden moeten huilen. Na afloop van het optreden komen ze dan naar mij toe om me te bedanken. Ik weet nog niet helemaal hoe ik daar mee moet omgaan. Meestal zeg ik dan ook maar ‘bedankt’”.

Toen hij vervolgens Our Mom live in de studio speelde viel ik compleet stil. Ik had hem vaker zien spelen, maar niet zo’n privéconcert voor mij alleen en niet zo goed. Na afloop zaten we beiden met tranen in de ogen. Het programma is de komende 2 maanden hier terug te luisteren. Gelukkig zijn er ook beelden van die langer online blijven staan:

Beth Hart

Vandaag stond mijn artikel over Beth Hart in het Algemeen Dagblad. Ingekort, want er bleken plotseling extra advertenties verkocht te zijn. Kan gebeuren, even slikken en doorgaan. Gelukkig is er internet. Daarom kan je hier het complete artikel lezen.

Vandaag stond mijn artikel over Beth Hart dan eindelijk in het AD. Eindelijk, want eigenlijk zou het afgelopen zaterdag reeds in de krant staan. Veel last-minute advertenties gooiden roet in het eten en ook voor de krant van vandaag waren er dusdanig veel advertenties verkocht dat er minder ruimte was voor kopij. Vandaar dat mijn artikel behoorlijk is ingekort, zoals je hier kunt lezen (sorry, mijn scanner staat niet hier). Vind ik het erg? Leuk is anders. Aan de andere kant: als redacteur weet ik dat je blad of krant nog meer dan van abonnees afhankelijk is van advertenties en dat mijn huur daar voor een groot deel door wordt betaald. Even slikken dus en accepteren. De versie die ik schreef lees je hier.

Beth Hart krabbelt altijd weer omhoog
In de aanloop naar haar vijfde album My California legde Beth Hart een lange weg af. De Amerikaanse bluesrockzangeres lijdt aan een bipolaire stoornis en moest zich onder behandeling laten stellen voor ze haar nieuwe plaat kon maken.
Door Jasper van Vugt

Huilend stort Beth Hart zich in mijn armen. Dikke tranen rollen over de wangen van de 38-jarige zangeres als ze vertelt wat ze hoopt te bereiken met haar muziek. Al vijf platen lang bezingt ze gebeurtenissen uit haar leven, waarin foute mannen, bedriegende managers, een alcohol- en drugsverslaving en een ellendige jeugd de boventoon voeren. Elke keer weet ze de kracht op te brengen om zichzelf weer uit de goot omhoog te trekken. Haar ervaringen weet ze om te zetten in iets positiefs: haar muziek, een mix van blues, rock, country en folk. “Ik ontmoet mensen die nog veel meer ellende hebben meegemaakt dan ik en ik zie hoe sommige van hen het leven opgeven. Anderen komen er bovenop en proberen op hun beurt mensen in nood te helpen. Zo iemand wil ik ook zijn. Als ik niet zing over mijn wat ik heb meegemaakt dan heeft het geen betekenis meer. Nu hoop ik dat fans steun halen uit mijn muziek en er iets van leren. Zodat al dat verdriet en die ellende niet voor niets is geweest.”

De getatoeëerde Amerikaanse staat bekend om haar intense manier van optreden. Naast hits als Leave The Light On en LA Song (Out Of This Town) is het een van de factoren die haar enorme populariteit in Noord- en West-Europa verklaren. Ze treedt dan ook veel op in deze contreien, waar haar optredens vrijwel zonder uitzondering uitverkopen. Live gaat ze volledig op in de liedjes als ze zingt over de gebeurtenissen uit haar leven. De artiest en de mens Beth Hart zijn één; ze is waarover ze zingt. Drie jaar geleden, bij de tournee rond haar vorige album 37 Days, gaat dat mis. “Ik had last van hallucinaties. Ik dacht dat mensen me uitjoelden, naar me schreeuwden en van alles naar mijn hoofd gooiden als ik optrad” legt ze uit. “’s Nachts kon ik er niet van slapen. Daardoor verloor ik mijn stem en moesten er steeds optredens afgezegd worden.”

In Denemarken stort ze in. De tournee wordt afgeblazen en ze bezoekt een arts. Hij stelt de diagnose dat ze bipolair is; manisch-depressief. Het liefst wil hij haar meteen opnemen in een psychiatrische kliniek. Dat doet ze, thuis in Los Angeles. “Die diagnose werd elf jaar geleden ook al getrokken” legt ze uit. “Destijds wilde ik daar niets van weten. Dat was in de tijd dat ik net van de drugs af was. ‘Natuurlijk niet’ zei ik tegen de dokter, ‘die stemmingswisselingen komen door de drugs’.” De diagnose komt als een enorme klap aan. Na in de jaren negentig enkele keren volledig het spoor bijster te zijn geweest leek ze de laatste jaren alles op orde te hebben. Ze is gelukkig getrouwd met Scott, een grote blonde man die haar goed in de gaten houdt, en woont in Silver Lake, de oude wijk van Los Angeles waar veel kunstenaars en muzikanten wonen. Alles leek in orde. “Ik was enorm teleurgesteld in mezelf. Hier was ik, volwassen, getrouwd, succesvol in Europa en al jaren van de drank en drugs af. Nog niet helemaal op de plek waar ik wil zijn, maar wel op het pad terug omhoog. En vervolgens gebeurt dit plotseling.” Met hulp van een therapeut en medicijnen komt ze er langzaam weer bovenop. “In het verleden heb ik de medicijnen nog geweigerd. Deze keer niet. Ik ben er erg blij mee. De therapeut liet me inzien dat ik mezelf constant neersabelde en kleineerde. Dat gedragspatroon veranderen bleek lastiger te zijn dan afkicken van de drank en drugs.”

Juist op het moment dat ze er aan werkt om haar geestelijke huishouding op orde te brengen overlijdt haar zus Sharon. Die gebeurtenissen zijn haar niet in de koude kleren gaan zitten, zo leert haar onlangs verschenen vijfde album My California. Titels als Weight Of The World, Take It Easy On Me en Happiness spreken voor zich. Ze weet de pijn en nare ervaringen om te zetten in iets moois; haar muziek. “Ik weet dat ik mezelf constant pijn doe. Elke keer dat ik mezelf bezeer word ik minder angstig om te durven leven. Daarna kan ik meer genieten van de goede momenten die het leven biedt. Ik weiger om de ellende mij te laten belemmeren van het leven te genieten. De duisternis mag simpelweg niet winnen.”
Beth Hart live: 9 nov, Paradiso, Amsterdam. 11 nov, Metropool, Hengelo. 13 nov, Oosterpoort, Groningen. 17 nov, Paard van Troje, Den Haag. 19 nov, De Schaaf, Leeuwarden. 21 nov, 013, Tilburg. 24 nov, Tivoli, Utrecht.

Perquisite (foto: Joris Kalma)

Het is niet gemakkelijk om Perquisite te interviewen. Niet dat hij niet praat, een vervelende kwal of überhaupt niet te spreken te krijgen is, nee, het is dat hij erg genuanceerd praat en zelden op een heel gewaagde uitspraak te betrappen is. Hij weet het effect van zijn woorden op papier. Een besef dat ik wijd aan zijn intelligentie, waar ik twee keer eerder mee kennis had mogen maken toen ik de Amsterdamse producer/componist sprak. Toen maakte hij nog deel uit van Pete Philly & Perquisite. De volstrekt natuurlijk en retemuzikaal klinkende sound van hun debuut Mindstate vond ik te gek, reden waarom ik ze op mijn eigen verzoek interviewde voor het Sena Performers Magazine. Twee jaar later, bij de release van hun steengoede tweede album Mystery Repeats, vroeg Spits me of ik ze weer wilde spreken voor een artikel. Dat werd een interview met alleen Perquisite. Kort na het verschijnen van het artikel kwam Mystery Repeats op 2 binnen in de charts en kwam ik ‘Perq’ ‘s avonds laat tegen, toen hij met zijn vriendin over het Spui liep. Hij herkende me nog en was uitermate hartelijk. Is dat belangrijk om iemands muziek goed te vinden? Nee, maar het helpt wel. Ik vond hun muziek al te gek, het hielp dat het ook aardige mensen waren.

Dat was geen uitzondering, zo leerde ik eerder dit jaar toen we samen in de jury van My Kalvertorenpop zaten waarbij we feedback gaven aan beginnende talentvolle bands. Toen was hij al gestopt met Pete Philly en had voor zijn eerste klus na de succesvolle samenwerking, de soundtrack voor de film Carmen van het Noorden, gelijk een Gouden Kalf gewonnen. Sterallures waren hem echter volslagen vreemd en ook die attitude die vaak met hiphoppers samen lijkt te gaan waren bij hem niet aanwezig. Dit was gewoon een slimme, bescheiden, aardige en supermuzikale jongen.

Toen het moment kwam dat zijn soloplaat Across een releasedatum had was ik er dan ook meteen bij om te pleiten voor een artikel. Jazz Magazine was het met me eens en zo belandde ik bij Perq in zijn thuisstudio, dat bij mij om de hoek bleek te zijn. Ik was de eerste journalist die de afgemixte liedjes te horen kreeg en was onder de indruk van de muzikaliteit en frisheid van zijn producties. Het interview deden we in zijn huiskamer. Zou hij, drukbezet muzikant, een schoonmaakster hebben? Nee, zo bleek toen ik even naar de wc ging en de deur naar de gang niet achter mij dicht deed. Onmiddelijk was daar Perq zelf die de deur achter me dicht deed. Hij was zelf gewoon supernetjes.

In het interview zelf liet hij zich opvallend openhartig uit over de samenwerking tussen hem en Pete. Bij vorige interviews had ik wel gemerkt dat ze erg van elkaar verschilden (wat ze als een van de redenen voor hun succes aanvoerden), maar dat het soms problemen opleverde werd nooit hardop uitgesproken. Dat deed hij nu wel, al was het met alle respect voor Pete. Praten doet hij makkelijk, hij weet wat hij wil zeggen en ook wat hij niet wil zeggen. In dat laatste ligt de uitdaging. Wat het uiteindelijk voor artikel opleverde, kun je hieronder lezen.
Perquisite in Jazz Magazine:
Perquisite in Jazz Magazine pagina 1
Perquisite in Jazz Magazine pagina 2
Perquisite in Jazz Magazine pagina 3

Perquisite in OOR Magazine (ingekorte versie van artikel in Jazz Magazine):
Perquisite in OOR