Het is geen gemakkelijke taak om een nieuwe plaat van een van de grootste bands ter wereld te recenseren. Je weet dat er duizenden mensen gaan lezen en je aanvallen als je een steekje laat liggen. En anders zijn er je concullega’s wel, die je graag op je bek zien gaan. Zodat zij de volgende keer een grote release mogen doen, of beter lijken. Maar dat is een andere discussie.
In het geval van Radiohead hebben we te maken met complexe platen. Moeizaam tot stand gekomen, met veel details en invloeden. Ze hebben een unieke sound die zich lastig in woorden laat vatten. En als je dan ook maar twee dagen hebt…dan is het bikkelen.
In dit geval was ik goed voorbereid. Er zijn weinig bands waar ik mezelf fan van durf te noemen. Radiohead is één van die bands. Hun oeuvre heeft weinig geheimen voor me, en de vorige plaat (en de solo-plaat van Thom) heb ik ook gerecenseerd. Maar alsnog viel het niet mee om in slechts 400 woorden zo’n rijke plaat te vatten. En dan heb ik nog niets verteld over die plotselinge manier van uitbrengen, of die nieuwe clip met een dansende Thom. De recensie die ik in eerste instantie had geschreven, vind je hieronder. De uiteindelijke versie staat op de website van OOR.
